داستان از آنجا شروع شد که خداوند متعال، چند روز پیش به یکی از دوستان پسری عطا کرد که نامش را روح الله گذاشتند...حکایت محمد علی صمدی است که چندین سال زودتر از ما ازدواج کرد ولی یک ماه دیرتر دست به کار شد...چند روز پیش که برایش اس.ام.اس فرستادم تا تبریک بگویم، به لفظ آقای خمینی گیر داد و خلاصه باقی ماجرا...ارادت ما به حضرت روح الله الموسوی الخمینی که در کلام و نوشتار نمی آید ولی قاعدتا عمل به فرمانهای آن بزرگمرد، بهتر از قایم شدن پشت اسم اوست...در این روزهای ارزشمند، روحش غریق رحمت باد!

حالا که قضیه روح الله صمدی را گفتم، یادتان باشد از کوثر پیروزمند هم برایتان بگویم...

از همه جالبتر اینکه بعد از اقامه نماز وقتی سر سفره رفتم، با تعجب دیدم که حضرت استاد علامه حسن زاده آملی هم حضور دارند. زیارت ایشان در آن مجلس روحانی، به لذتم افزود...

بعد از افطار ساده ای که نوش جان کردیم(شامل نان، پنیر،خرما،شله زرد، سبزی، و یک پرس چلو کباب کوبیده معمولی) منبر دلنشین حجت الاسلام صدیقی(همان روحانی معروفی که با صدای حزن انگیزش، هر دل مرده ای را زنده می کند) هم به لطافت مجلس افزود...

یکی از خادمان حسینیه که احتمالا از سرمایه گذاران آن و شاید هم از روسای آن بود، چند بار اعلام کرد که جمعه هرهفته، با اقامه نماز مغرب و عشا، به مدت یک ساعت مراسم مداحی و سخنرانی در این حسینیه برگزار می شود.(منابع غیر رسمی می گویند،هر هفته بساط سفره حضرت زهرا هم برقرار است!) 

شماره: آخرین درخواست                                    

                                                                     پیوست: پشیمانی       

                                                                     تاریخ:۰۰:۰۰:۰۰

بسمه تعالی